Η πρωτόγνωρη απομόνωση του Βερολίνου και η συμπάθεια του ευρωπαϊκού Τύπου προς τη χώρα μας

Η ελληνική κυβέρνηση βρέθηκε στα σχοινιά τις τελευταίες εβδομάδες, αδυνατώντας να αποφύγει να έλθει σε συμφωνία με τους δανειστές εταίρους της χωρίς να μην συμπεριλαμβάνεται σε αυτή η παρουσία ενός νέου μνημονίου. Σε πρώτη φάση οποιοσδήποτε ουδέτερος παρατηρητής μπορεί να θεώρησε ως ήττα της ελληνικής πλευράς την παραπάνω εξέλιξη, ωστόσο είναι ξεκάθαρο πως το ρήγμα στην Ευρώπη ολοένα και μεγαλώνει και ξαφνικά η Γερμανία έχει λιγότερους συμμάχους στο πλευρό της.
Το μεγαλύτερο, ωστόσο, ενδιαφέρον βρίσκεται στον γερμανικό Τύπο, ο οποίος εδώ και τουλάχιστον μία εβδομάδα κατακεραυνώνει το δίδυμο Μέρκελ-Σόιμπλε για τη στάση που τήρησαν απέναντι στην Ελλάδα και το εξαιρετικά βαρύ μνημόνιο το οποίο έτειναν ως χείρα «βοηθείας» ως αντιστάθμισμα για την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη. Το Βερολίνο κατηγορείται ότι για πρώτη φορά παρουσιάστηκε ανοιχτά όχι η ατμομηχανή της Ευρώπης αλλά η ηγεμονική δύναμη που την καταδυναστεύει.
Ένα κύμα μίσους για τη Γερμανία κατακλύζει την Ευρώπη, επισημαίνει η εφημερίδα Die Welt, εξηγώντας ότι το μίσος έχει ξεπεράσει εδώ και καιρό τα σύνορα της Ελλάδας και έχει διαχυθεί σε όλη σχεδόν την ήπειρο. Όμως μέχρι και πριν από έναν χρόνο η κατάσταση ήταν διαφορετική, εξηγεί η εφημερίδα.
Ο γερμανικός λαός παρουσιαζόταν στον αμερικανικό, τον ιταλικό ακόμη και στον αυστριακό Τύπο ως αυτός που έλυνε προβλήματα, έκανε μακροπρόθεσμα σχέδια, ως το πρότυπο που θα έπρεπε να ακολουθούν όλες οι σύγχρονες χώρες. Τώρα πια προωθείται η εικόνα του μισητού Γερμανού που δεν διστάζει να υποτάξει μικρά κράτη, ο οποίος αψηφά τις ειρηνευτικές συνθήκες με τον εθνικισμό του και γεμίζει ανυπεράσπιστες οικονομίες με τον στρατιωτικό του εξοπλισμό, εξηγεί η Welt.
Το μίσος για τη Γερμανία έχει ξεπεράσει εδώ και καιρό τα όρια της Ελλάδας και έχει εξαπλωθεί και στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, παρατηρεί η εφημερίδα.
Στα ιταλικά μέσα ενημέρωσης γίνεται λόγος για βασανιστές κρατών, για τη μανία της Γερμανίας να υπερισχύσει «όλων». Για μια Ευρώπη την οποία και πάλι η Γερμανία βομβαρδίζει μέχρι να την καταστρέψει και τώρα παρακολουθεί από ψηλά τη θέα. Για το ένστικτο των Γερμανών για παντοδυναμία. Για το τέταρτο Ράιχ.
Στην Πορτογαλία εμφανίζεται ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε ως η μεγαλύτερη απειλή για την ήπειρο, πολύ μεγαλύτερη από την τρομοκρατία και τον λαϊκισμό.
Όμως και σε πιο μετριοπαθείς χώρες, επισημαίνει η Welt, έχει αλλάξει σημαντικά ο τόνος, όπως για παράδειγμα στο Βέλγιο. Η φλαμανδική εφημερίδα De Standaard γράφει για τη «Γερμανία και τους 18 νάνους», επισημαίνοντας ότι πλέον δεν πρόκειται «για τη συμπαθητική χώρα της επανένωσης».
Ο Ιταλός κοινωνιολόγος Λέλιο Ντεμικέλις έγραψε σε κείμενό του: «Όπως ο Βίλι Μπραντ κάποτε υποκλίθηκε στη Βαρσοβία, έτσι τώρα αναγκάζει η Μέρκελ τους Έλληνες και τους άλλους Ευρωπαίους να υποκλιθούν στο Βερολίνο».
Οι αφορισμοί αυτοί δεν περιορίζονται γεωγραφικά, σημειώνει η εφημερίδα. Η διαδικτυακή εκστρατεία μποϊκοτάζ γερμανικών προϊόντων #BoycottGermany ξεκίνησε από την Ισπανία.
Ακόμη και ο Αυστριακός καγκελάριος Βέρνερ Φάιμαν, αν και κάπως πιο διπλωματικά, υιοθετεί ανάλογη ρητορική: η Γερμανία με τις «προκλήσεις» της έπαιξε με τη φήμη της. Ο υπουργός Εξωτερικών του Λουξεμβούργου Ζαν Άσελμπορν έκανε λόγο επανειλημμένα για τα «φαντάσματα του παρελθόντος». Και ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι μίλησε για την «αφάνταστη ταπείνωση» των Ελλήνων από τη Γερμανία.

ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ
Η Welt προσπαθούσε, σε παλαιότερο άρθρο της, να εξηγήσει τις συμμαχίες χωρίζοντας τις χώρες της ευρωζώνης σε τρεις κατηγορίες:
Οι επικριτές της Ελλάδας: Αρχικά ήταν 18, τουλάχιστον την εβδομάδα πριν τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος στην Ελλάδα. Η Γερμανία ηγείται των χωρών αυτών, όμως δεν έχει την πιο σκληρή στάση απέναντι στην Αθήνα. Οι χώρες της Βαλτικής (Λετονία, Εσθονία, Λιθουανία), η Ολλανδία, η Φινλανδία, η Σλοβακία και η Σλοβενία θα ήθελαν να διώξουν την Ελλάδα από την ευρωζώνη. Κάποιες μάλιστα και χωρίς διαπραγματεύσεις.
Οι ανατολικοευρωπαίοι έχουν εφαρμόσει σκληρές μεταρρυθμίσεις και τώρα δεν επιθυμούν να δώσουν άλλα χρήματα στην Αθήνα. Μεταξύ των χωρών που είναι έτοιμες για ένα Grexit βρίσκεται και το Βέλγιο.
Οι ουδέτερoι: Υπάρχουν χώρες που δεν συντάσσονται με καμία πλευρά. Μεταξύ αυτών είναι η Πορτογαλία, η Ιρλανδία και η Ισπανία, οι οποίες έχουν επίσης λάβει βοήθεια. Ουδέτερες είναι επίσης η Μάλτα και το Λουξεμβούργο. Το πού τελικά θα κλίνουν εξαρτάται από την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων για την τελική συμφωνία του νέου ελληνικού προγράμματος. Αν όμως η Αθήνα τηρήσει τις δεσμεύσεις της, τότε δεν πρόκειται να ζητήσουν ένα Grexit. Σε αυτή την κατηγορία κατατάσσει η Welt και τον πρόεδρο του Eurogroup Γερούν Ντάισελμπλουμ.
Οι φίλοι της Ελλάδας: Οι πιο σημαντικοί σύμμαχοι της Αθήνας είναι η Γαλλία, η Ιταλία και η Κύπρος, αλλά και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Είναι σημαντικό για αυτές να υπάρξει θετική κατάληξη και δεν επιθυμούν σε καμία περίπτωση την έξοδο της Ελλάδας από το κοινό νόμισμα.
Οι Γάλλοι φοβούνται ότι το Grexit θα προκαλέσει την άνοδο των επιτοκίων των κρατικών τους ομολόγων. Οι Ιταλοί ότι κάποια στιγμή θα έχουν την τύχη των Ελλήνων, ενώ η Κύπρος είναι στενά συνδεδεμένη οικονομικά με την Ελλάδα. Τέλος, η Αυστρία προς το παρόν φαίνεται να έχει ουδέτερη θέση.

---------------
Το σχέδιο του Ολάντ
Η Γαλλία είναι έτοιμη να συμμετάσχει σε μια «ισχυροποιημένη οργάνωση» της ευρωζώνης και να συγκροτήσει μαζί με τις χώρες που θα το επιθυμούσαν, μια εμπροσθοφυλακή για αυτόν τον σκοπό, γράφει ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Le Journal du Dimanche.
«Πρότεινα να επιστρέψουμε στην ιδέα του Ζακ Ντελόρ για μια κυβέρνηση της ευρωζώνης και να προσθέσουμε σ' αυτήν έναν συγκεκριμένο προϋπολογισμό καθώς και ένα κοινοβούλιο για να διασφαλίσουμε τον δημοκρατικό έλεγχο», υπογράμμισε μεταξύ άλλων ο Ολάντ.
Κατά τον Γάλλο πρόεδρο, «το να μοιραζόμαστε το ίδιο νόμισμα είναι κάτι πολύ παραπάνω από το μια σύγκλιση. Είναι μια επιλογή που έκαναν 19 χώρες επειδή είναι προς το συμφέρον τους. Άλλωστε καμία κυβέρνηση εδώ και 15 χρόνια δεν ανέλαβε την ευθύνη να βγει από το ευρώ».

Council of Europe