Τι πρεσβεύει ο νέος ηγέτης των Εργατικών

Με μια μικρή επανάσταση για το Εργατικό Κόμμα, το οποίο μέχρι πρόσφατα ακολουθούσε το σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο του πρώην πρωθυπουργού Τόνι Μπλερ, μοιάζει η εκλογή του Τζέρεμι Κόρμπιν στην ηγεσία του.
Ο νεοεκλεγείς πρόεδρος, ο οποίος στο παρελθόν είχε ταχθεί πολλάκις κατά της κεντρικής γραμμής των Εργατικών σε κομβικά θέματα εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής, κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των μελών του κόμματος μέσα από μία άκρως αντισυμβατική εσωκομματική προεκλογική καμπάνια.
Κύρια σημεία της ήταν η κριτική της λιτότητας, η υποστήριξη των κρατικών επενδύσεων όπως επίσης και η επανεθνικοποίηση τμημάτων της βρετανικής οικονομίας. Σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής ο Κόρμπιν τάσσεται ευθέως κατά της συμμετοχής της Μεγάλης Βρετανίας στο ΝΑΤΟ, προκαλώντας όμως έτσι την οργή ακόμη και πολλών Εργατικών, ενώ δεν έχει παραλείψει στο παρελθόν να εκθειάσει ξένους ηγέτες όπως ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Ούγο Τσάβες.
Ένας από τους βασικούς επικριτές των θέσεών του είναι άλλωστε ο πρώην πρωθυπουργός Τόνι Μπλερ. Εντούτοις, παρά τις έντονες διαφωνίες στο εσωτερικό του Εργατικού Κόμματος, που κινείται σε γενικές γραμμές στον χώρο της κεντροαριστεράς, πολλοί αναμένουν ότι ο Κόρμπιν θα ασκήσει δριμεία αντιπολίτευση στον Ντέβιντ Κάμερον. Ήδη ως βουλευτής είχε επιτεθεί σε έντονους τόνους στην πολιτική περικοπών της κυβέρνησης Κάμερον που, κατά τον ίδιο, πλήττει βαθιά την καρδιά του κοινωνικού κράτος. Άλλωστε στο πεδίο της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής ο Κόρμπιν δεν κρύβει τις μαρξιστικές καταβολές του, επαναλαμβάνοντας συχνά ότι «μπορούμε ακόμη να μάθουμε πολλά από τον Καρλ Μαρξ».
Ο λιτός βίος του - χορτοφάγου - Κόρμπιν είναι σχεδόν παροιμιώδης. Από το 1983, οπότε εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στο Βόρειο Ισλινγκτον του Λονδίνου, δηλώνει συνήθως τις χαμηλότερες δαπάνες. «Η αλήθεια είναι ότι δεν ξοδεύω πολλά χρήματα. Κάνω μία φυσιολογική ζωή. Κινούμαι με ποδήλατο και δεν έχω αυτοκίνητο», είχε δηλώσει σε πρόσφατη συνέντευξή του στην Guardian.
Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι στηρίζει την εμμονή στη λιτότητα. Απεναντίας, συνηθίζει να λέει ότι «η λιτότητα χρησιμοποιείται σαν κάλυμμα για τον ανασχηματισμό της κοινωνίας, τη διόγκωση της ανισότητας και της αδικίας», ενώ υπογραμμίζει ότι οι Εργατικοί πρέπει να προσφέρουν μία εναλλακτική οικονομική λύση.
Σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές η επικράτηση του Κόρμπιν έρχεται κάπως σαν κεραυνός εν αιθρία στην κεντρική πολιτική σκηνή της Μ. Βρετανίας, η οποία εδώ και δεκαετίες, και παρά την εναλλαγή στην εξουσία Συντηρητικών και Εργατικών χαρακτηρίζεται από καθαρό πραγματισμό. Στη βρετανική πολιτική ο πραγματισμός θεωρείται «κλειδί» για την επικράτηση στις εκλογικής αναμετρήσεις.
Κι ενώ σε χώρες του ευρωπαϊκού νότου, η άνοδος αριστερών κινημάτων όπως του ΣΥΡΙΖΑ στην Ελλάδα και των Podemos στην Ισπανία θεωρούνταν αναμενόμενη και λογική εν πολλοίς εξέλιξη, η «αριστερή στροφή» των Εργατικών και μάλιστα από ένα κομμάτι του που προέρχεται από το παραδοσιακό εσωτερικό του κόμματος προκαλεί έκπληξη.
Τα κοινωνικά και πολιτικά δεδομένα βρίσκονται όμως σε φάση μετασχηματισμού και στη Μ. Βρετανία, κάτι που συχνά αποδίδεται στην επιβολή σκληρών μέτρων λιτότητας κατά την τελευταία κυβερνητική θητεία του Ντ. Κάμερον. Η αλλαγή αυτή καταγράφεται έτσι και στην πρόθεση ψήφου των Βρετανών. Χαρακτηριστική είναι η ανάλυση του Φράζερ Νέλσον από την Daily Telegraph ο οποίος βλέπει τη νίκη Κόρμπιν όχι απλώς σαν μια συγκυριακή επικράτηση, αλλά «ως μια μετατόπιση των Εργατικών ακόμη περισσότερο προς τα αριστερά». Δε διστάζει μάλιστα να πει ότι «Είμαστε μάρτυρες μια αυτοκτονικής αλλαγής της κόκκινης φρουράς». Σε κάθε περίπτωση η ανάδειξη του Κόρμπιν σε ηγετικό πόστο στους Εργατικούς αναμένεται να επιφέρει σειρά ανακατατάξεων στο βρετανικό πολιτικό σκηνικό τα επόμενα χρόνια.
Σαφώς πιο αριστερός από τους αντιπάλους του για τη διαδοχή στην ηγεσία του Εργατικού Κόμματος (Αντι Μπέρναμ, Ιβέτ Κούπερ και Λιζ Κένταλ), ο Κόρμπιν έχει - παραδόξως - και ένα «κοινό» με τον συντηρητικό πρωθυπουργό της χώρας. Είχε ψηφίσει «όχι» στην Ευρώπη σε ένα δημοψήφισμα του 1975. Η μεγάλη νίκη του, εκτιμούν πολιτικοί αναλυτές, μπορεί να κάνει επίσης πιο εύκολο το Brexit έως το 2017, οπότε θα έχει διεξαχθεί το δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι της χώρας στην ΕΕ.

 

Council of Europe